شهید موسوی؛ سیدِ شاهد؛ از شاگردی در نجف تا سیادت بر قلوب مقاومت/ معمار وحدت و سلف صالح شهید نصرالله

به گزارش ایثارنیوز، سید عباس متولد ۱۹۵۲ میلادی در بقاع لبنان، از همان نوجوانی میان «محراب» و «میدان» پیوندی ناگسستنی ایجاد کرد. او در حالی که تنها ۱۵ سال داشت، تلخی شکست اعراب در جنگ ۱۹۶۷ را حس کرد و برخلاف بسیاری، راه انفعال نپیمود. پیوستن او به صفوف فداییان فلسطینی و تحمل جراحت در نوجوانی، نشان داد که او «مردِ روز‌های سخت» است.

پیوند عاطفی و تشکیلاتی با سید حسن نصرالله

رابطه این دو رهبر بزرگ، فراتر از رابطه دو هم‌سنگر، رابطه‌ای از جنس «استاد و شاگردی» و «برادری عمیق» بود. نقاط عطف این رابطه عبارتند از:

کشف استعداد در نجف: زمانی که سید حسن نصرالله جوان برای تحصیل به نجف رفت، این سید عباس موسوی بود که به توصیه شهید صدر، سرپرستی، اسکان و تدریس او را بر عهده گرفت.

هویت‌بخشی: نصرالله بار‌ها ذکر کرده است که در ابتدا گمان می‌کرد سید عباس به دلیل سیمای برافروخته و لهجه‌اش عراقی است، اما بعد‌ها دریافت که هر دو فرزندان دردمندِ لبنان‌اند.

کادرسازی: سید عباس، نصرالله را به عنوان یک ذخیره استراتژیک برای آینده مقاومت تربیت کرد. سپردن مسئولیت‌های کلیدی در بدو تأسیس حزب‌الله به نصرالله، نشان از اعتماد عمیق موسوی به درایت شاگردش داشت.

 ذوب در ولایت؛ رابطه با امام خمینی(ره) و حضرت آیت الله خامنه‌ای

سید عباس موسوی مقاومت را نه یک جنبش ناسیونالیستی، بلکه بخشی از حرکت جهانی اسلام به رهبری ولایت فقیه می‌دانست.

امام خمینی (ره): او پس از پیروزی انقلاب اسلامی، با سفر به ایران و دیدار با امام، گمشده خود را یافت. او معتقد بود حزب‌الله، استمرار خط انبیا در عصر حاضر است که توسط امام احیا شده.

رهبر انقلاب: پس از رحلت امام، سید عباس از نخستین کسانی بود که با حضرت آیت‌الله خامنه‌ای بیعت کرد. پیام تاریخی رهبر انقلاب در پی شهادت او (که در متن شما آمد)، نشان‌دهنده شناخت دقیق ایشان از هوشمندی و درایت سید عباس است. تعابیر «عالی‌قدر، شجاع و مخلص» در کلام رهبری، مدال افتخاری بر سینه تاریخ مقاومت است.

معمار وحدت و دشمن تفرقه

یکی از بزرگترین خدمات سید عباس، پایان دادن به درگیری‌های داخلی میان گروه‌های شیعی و همچنین رفع کدورت‌ها بین شیعیان جنوب و پناهندگان فلسطینی بود. او معتقد بود: «لوله تفنگ‌های ما فقط باید به سمت دشمن صهیونیستی باشد.»

شهادت سرخ؛ امضای ابدی بر طومار مقاومت

در ۱۶ فوریه ۱۹۹۲، صهیونیست‌ها با شلیک موشک به خودروی حامل وی در منطقه «تفاحتا»، گمان کردند که ریشه مقاومت را زده‌اند. اما شهادت او، همسرش «ام‌یاسر» و فرزندش «سید حسین»، موجی از خشم و حماسه ایجاد کرد که منجر به انتخاب سید حسن نصرالله و در نهایت آزادی جنوب لبنان در سال ۲۰۰۰ شد.

 

انتهای پیام/